แต่งและเขียนเรื่องโดย เซบาสเตียน

28 พฤษภาคม 2550

เรื่องนี้เป็นจินตการของผู้แต่งเท่านั้น หากชื่อบุคคล สถานที่หรือเหตุการณ์ตรงกับใคร ทางผู้จัดทำ ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย
--------------------------------------------------------------
ตอนที่ 17 เรื่องท้องร้องกินปูน

 นายสมชายเป็นกำนันในจังหวัดแห่งหนึ่งของประเทศไทยา สมชายเป็นกำนันที่มีชื่อเสียงมานานคอยช่วยเหลือชาวบ้านที่เดือดร้อน ตอนนี้สมชายได้ถูกคัดเลือกเป็นกำนันติดต่อกันสามสิบปีแล้ว

 ตั้งแต่สมชายเป็นกำนันชอบทำกิจกรรมต่างๆให้กับทางจังหวัดมาตลอด ส่วนใครก็ชอบเรียกสมชายว่าเจ้าพ่อ แม้สมชายฟังดูไม่ค่อยชอบแต่ไม่อยากว่าไรอะไรชาวบ้าน ท่านใจดีเสมอและดีกับชาวบ้านมาตลอด จนได้รับรางวัลกำนันพัฒนาดีเด่นที่พัฒนาให้กับหมู่บ้านและยังสานต่อไปทั้งจังหวัดด้วย

 "คนเราเกิดมานอกจากคิดถึงแต่ตัวเองแล้วต้องคิดถึงผู้อื่นด้วย"
 คำขวัญประจำตัวท่านกำนัน

 กำนันจะเป็นผู้ว่าเลยก็ได้เพราะแม้แต่ผู้ว่ายังให้ความเคารพยำเกรงกำนันผู้นี้ แต่ท่านชอบบอกว่า
 "พอแล้วๆผมพอใจเท่านี้ ตายไปก็เอาอะไรไปไม่ได้"

 มีคนเดือดร้อนอะไรก็ได้กำนันช่วยเหลือเช่นสร้างถนนหนทางเพื่อนำความเจริญ เพื่อการเดินทางให้สะดวกในการขนส่งและข่าวสารต่างๆจะไหลมาสู่จังหวัดของเรา กำนันยังมองการไกลเพื่อวางรากฐานอนาคตของชาติท่านช่วยสร้างโรงเรียน ห้องสมุด มูลนิธิ แม้กระทั้งสร้างสถานบันวิจัย เมื่อมีคนจากจังหวัดอื่นเข้ามาเที่ยวต่างอิจฉาจังหวัดของท่านกำนันเพราะมีตึกนับพันรายล้อม
 "ทำไมมันช่างทันสมัยแบบนี้"

 ทุกครั้งที่กำนันได้ฟังใครพูดแบบนี้ก็อดภูมิใจไม่ได้ที่สามารถพัฒนาจังหวัดได้ขนาดนี้ ใครมีอะไรจังหวัดของกำนันต้องมีหมดจะให้ใครมาดูถูกคนในจังหวัดไม่ได้ ใครๆตอนนี้ต่างเคารพนับถือกำนันที่ทำให้จังหวัดเดินมาถึงขนาดนี้ได้ นี้สินะเรียกว่าทำเพื่อประชาชนอย่างแท้จริงแม้จะโกงกินบ้างเพราะต้องเลี้ยงลูกน้อง แต่ยังดีที่ทำงานให้กับประชาชน รักประชาชน เพื่อประชาชน

 กำนันตั้งใจจะสร้างวัดไปทั่วประเทศโดยขอรับบริจาคจากประชาชน อยากให้ทุกคนในประเทศสร้างกุศลด้วยกัน เพื่อเกิดชาติหน้าจะได้อยู่เป็นกำนันกับประชาชนที่ท่านรักต่อไป
 ด้วยกุศลนี้เองที่ทำให้กำนันเป็นที่เคารพจนถึงปัจจุบัน

----------------- บทสรุป ----------------------- 
  ผมเขียนเรื่องมหาโกงจึงไม่สามารถมองโลกในแง่ดีได้ หากมีใครทำเพื่อสังคมจริงๆในด้านดีอย่าพึ่งโกรธผมนะครับ

 เรื่องนี้สั้นเพราะจะสรุปยาวครับ  
 เปรตนั้นท้องหิวตลอดเวลาจึงต้องคอยหาของกินเสมือนคนที่ไม่รู้จักพอ
 
 เรื่องของผมหนึ่งเรื่องสามารถตีออกไปได้มากกว่าสามเรื่องแต่ผมไม่ชอบยืดยาว

 จากที่คุณรู้คือนักการเมืองบางคนชอบสร้างถนนเพื่อกินเปอร์เซนต์หรือให้ญาติตั้งบริษัทก่อสร้างใช่ไหมครับ แต่สิ่งที่คุณอาจจะยังไม่รู้เช่น

 บางคนสร้างวัดวาอาราม บุกป่าเขาที่อุดมสมบูรณ์ ขนาดที่สูงอย่างภูเขายังอุตส่าห์ไปตัดต้นไม้เพื่อสร้างวัด เนื่องจากเป็นวัดคนจึงไม่กล้าห้ามเพราะกลัวบาปกรรมที่ห้ามสร้างแต่บังเอิญผมไม่กลัวเพราะรู้ว่า
 กุศลที่แท้จริงคือกุศลที่สร้างคุณค่าให้กับมนุษยชาติมิใช่คุณค่าของการก่อสร้าง

 แต่ปัจจุบันยิ่งไปไกลกว่านั้นยังมีการก่อสร้างอีกเช่นโรงเรียน มหาวิทยาลัย โรงพยาบาล สถาบันวิจัย  สร้างให้มันหรูหราใหญ่โตแต่คุณภาพที่แท้จริงไม่มี
 "เหมือนพัฒนาแต่ไม่พัฒนา เหมือนทันสมัยแต่ไม่ทันสมัย"
 ผมจึงอยากรู้จริงๆว่ามันจะสร้างอะไรกันนักหนา ถ้าเอาตึกแทนภูเขาได้ก็คงทำไปแล้ว นักเรียน คนไข้ ประชาชนอยากได้ครู อาจารย์ แพทย์ที่มีคุณภาพหรืออุปกรณ์ที่ไม่ขาดแคลนมากกว่าสิ่งก่อสร้างหรูหราหรืออุปกรณ์ทันสมัยราคาแพง
 คนอยากได้สถาบันวิจัยที่ได้ผลงานใช้ได้จริงไม่ต้องขโมยความคิดหรือแรงงานผู้อื่น จนมีปัญหาอย่างปัจจุบันมากกว่าคำคุยโตโอ้อวดทางทีวี

 แม้แต่มูลนิธิก็ยังโกงเช่น
 ถ้าคุณซื้อของหนึ่งชิ้นราคา 10 บาท ผมถามว่าถ้าซื้อของอย่างเดียวกันสักหนึ่งร้อยชิ้นจะราคาเท่าไร?
 คำตอบคือไม่ใช่ 1,000 บาทแน่นอนเพราะผู้ซื้อมีโอกาสต่อรองขอลดราคาได้ คุณอาจจะซื้อได้ในราคา 700 บาทก็ได้
 อีก 300 บาทก็รู้กันกับเจ้าของขายสินค้าเพื่อเข้ากระเป๋าตัวเองแต่ลงบัญชีว่า 1,000 บาท
 บางทีเจ้าของบริษัทที่ขายของมันก็พวกเดียวกันกับประธานมูลนิธิก็ได้

 บางคนหากินกับความเมตตาของคนในสังคมโดยสร้างมูลนิธิ ยกตัวเองเป็นนายกสมาคมให้เงินเดือนตัวเองสูงๆหรือให้ลูกหลานเข้ามาทำงานกินเงินเดือน  แต่กับลูกน้องที่เข้ามาทำงานเพื่อสังคมจริงๆได้เงินเดือนนิดเดียวกับสิ่งที่พวกใจดีคอยกรอกใส่หูว่า "เราทำเพื่อสังคม(ของตัวเอง)"

 บางกลุ่มรู้ดีถึงพฤติกรรมคนพวกนี้หรืออาจจะเป็นพวกเดียวกันจึงไม่ยอมบริจาคเงินแต่สร้างมูลนิธิขึ้นมาเองดีกว่า สบายใจกว่าตรวจสอบเองง่ายกว่า ที่สังคมเป็นแบบนี้เพราะเวลามีใครเชื่อใจใครสักคนเช่นมีคนบริจาคเงินให้มูลนิธิต่างๆ  แต่บุคคลเหล่านั้นมักโดนทำร้ายไม่ว่าร่างกายหรือจิตใจเมื่อรู้ความจริงว่าเงินที่ให้ไปสูญเปล่า จากการหลอกลวงของจิ้งจอกบางตัวจึงทำให้
 "เกิดความหวาดระแวงไม่ไว้ใจสังคม"

 คนบางคนไม่ชอบให้ประเทศเจริญและไม่อยากพัฒนาเพราะไม่รู้ว่าเมื่อพัฒนาตัวเองจะโกงได้หรือเปล่า จึงชอบให้ประชาชนเดือดร้อนจากน้ำท่วม ฝนแล้ง ไม่ทันคนเพราะจะได้โกงง่ายๆจากประชาชนที่ไม่มีความรู้อย่างแท้จริง

 สิ่งสุดท้ายบางทีกำนันอาจจะไม่รู้เรื่องก็ได้ว่ามีลูกน้องจิ้งจอกคอยฉกฉวยจากบารมีกำนัน ในทางตรงข้ามกำนันอาจจะเป็นเองโดยโกงด้วยการเอาคนของตัวเองเข้าไปเป็นอาจารย์ พนักงาน อาสาสมัคร นักวิจัย แพทย์หรืออื่นๆเพื่อกินเงินเดือนจะได้ไม่ต้องเอาเงินจากกำนัน
 
 "ผมจึงสงสารชาวบ้านที่อยู่ในจังหวัดกำนัน ผู้ที่มองอะไรเพียงแค่เปลือกเท่านั้นเอง"
 ว่างๆใครสักคนลองสำรวจตึกในประเทศดูว่ามีตึกร้างจากจำนวนตึกที่มีทั้งหมดเท่าไร มีพื้นที่ว่าง(ไม่ได้ใช้ทำประโยขน์)เท่าไรจากพื้นที่ตึกทั้งหมด คุณจะเห็นความจริงไม่ใช่ภาพมายา

 เชื่อหรือไม่เดี๋ยวผมออกมาแบบนี้จะมีบางคนสร้างสำนักงานปลอมขึ้นมาเพื่อเช่าพื้นที่ตึก
 เชื่อหรือไม่?

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 ถ้าคุณชอบบทความนี้ ช่วยอ่านบทความในเวปนี้ด้วยครับ มีลิงค์บทความให้อ่านอีกมากมาย http://scbbadth.tripod.com หรือ http://www.geocities.com/scb100yr หรือ http://board.dmisc.com/talktome และ http://my.dek-d.com/madeinthailand เหมือนกันหมดครับ
--------------------------------------------------------------------------------
 ตอนนี้ผมว่างงาน ผมทำงานหรือใช้ชีวิตทำงานแบบปกติไม่ได้เพราะธนาคารไทยพาณิชย์ ผมเลยคิดว่าอยากเขียนบทความ เรื่องสั้น นิยาย นิทาน หากผู้ใดอ่านแล้วชื่นชอบแล้วอยากซื้อ เหมือนเราซื้อหนังสือ แต่เปลี่ยนจากหนังสือเป็นเว็บแทน ยินดีรับเงินจากผู้อ่านตามนี้ครับ หรือใครอยากอ่านเฉยๆไม่อยากให้เงิน ผมก็ยินดีเพราะของฟรีมีในโลกครับ ขอให้อ่านก็พอ

 ขอยืนยันอีกครั้งว่านี้ไม่ใช่การบริจาคหรือขอเงินแต่เป็นการใช้สมองของผู้เขียนขายบทความทางเว็บเท่านั้น

 แก้ไขเลขที่บัญชีใหม่
 ธนาคาร ไทยธนาคาร
 สาขา ย่อยจักรวรรดิ
 เลขที่บัญชี 068-2-04705-4
 ชื่อไทย นายนบณัฐพงศ์ สุริยาโรจน์
 ชื่ออังกฤษ MR.NOBNUTPONG SURIYAROJ

 ผมจะไม่ฆ่าตัวตายและชีวิตผมไม่ชอบแช่งใคร เพราะมีคนเคยสอนว่าไม่ดี แต่วันนี้ผมขอสาปแช่งว่า ผู้ใดที่กระทำให้ นายนบณัฐพงศ์ สุริยาโรจน์ เป็นผู้ที่ลำบากกายหรือลำบากใจอย่างปัจจุบันนี้ ในทางตรงหรือทางอ้อม หรือ เบื้องหน้าหรือเบื้องหลัง โดยมีเจตนาหรือไม่มีเจตนาแต่รู้ตัวก็ตาม โดยไม่รับผิดชอบหรือวางเฉยและไม่บอกกล่าวให้นายนบณัฐพงศ์ สุริยาโรจน์ได้รับทราบตลอดไป ผมขอให้ผู้นั้นทั้งตระกูลพินาศและขอให้ธนาคารไทยพาณิชย์พินาศด้วยเช่นกัน

 * ผมเปิดให้แสดงความคิดเห็นได้ครับ แต่อย่าลงรูปนะครับเพราะจะทำให้การดึงข้อมูลช้าได้