แต่งและเขียนเรื่องโดย เซบาสเตียน

13 มิถุนายน 2550

เรื่องนี้เป็นจินตการของผู้แต่งเท่านั้น หากชื่อบุคคล สถานที่หรือเหตุการณ์ตรงกับใคร ทางผู้จัดทำ ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย
--------------------------------------------------------------
ตอนที่ 19 เรื่องผู้ใหญ่ใจดี

 "ยินดีด้วยครับ"
 สายยูประธานบริษัทจับมือนักศึกษาผู้ที่ได้รับรางวัลการประกวดการออกแบบผลิตภัณฑ์ ทั้งคู่หันหน้ามาทางช่างกล้องเพื่อถ่ายรูปเป็นที่ระลึกและเป็นเกียรติประวัติแก่สถาบันรวมทั้งตัวนักศึกษาเองด้วย

 สายยูเป็นแบบอย่างให้กับนักศึกษาคนทำงานรุ่นใหม่ว่าสายยูไม่ได้ทำงานเอากำไรอย่างเดียว แต่คืนสู่สังคมไม่ว่าแจกทุนให้นักเรียน นักศึกษา การจัดประกวดต่างเพื่อค้นหาดาว ทุกคนต่างเคารพสายยูแม้งานของสายยูจะมากแต่สายยูมักสอนให้คนทั่วไปรู้ว่า
 "ทุกคนที่ทำงานในบริษัทผมต้องมีผมเป็นผู้สัมภาษณ์ด้วย"

 ใครๆต่างตื่นเต้นที่คนมีชื่อเสียง บริษัทใหญ่โตลงมาสัมภาษณ์ด้วยตัวเอง สายยูเก่งไปซะทุกอย่างใครๆก็รู้สึกทึ่งกับความอัจฉริยะของสายยูที่สามารถเข้าใจถึงงานที่ตนชอบ รักในสิ่งที่ตนทำ

 "สวัสดีครับ"
 นักศึกษาพึ่งจบใหม่ที่ไฟแรงยกมือไหว้สายยู ทุกคนที่จบอยากหาประสบการณ์กับบริษัทที่ตนชื่นชอบ ตอนนี้นักศึกษาเกรดน้อยไม่คิดว่าบริษัทของสายยูจะเลือกตนเข้ามาสัมภาษณ์

 "เชิญนั่งครับน้อง ทำตัวตามสบาย"
 สายยูมองผู้สัมภาษณ์และมองดูประวัติการศึกษาของผู้ถูกสัมภาษณ์ สายยูยิ้มสายยูไม่ชอบปั้นหน้าดุเพื่อกดดันใครหรือทดสอบใคร สิ่งนั้นต้องผ่านจากฝ่ายบุคคลมาก่อนแล้วสายยูชอบอ่านความคิดของผู้สัมภาษณ์มากกว่า

 "แนะนำตัวเองหน่อยนะ"
 ตัวนักศึกษาที่ถูกสัมภาษณ์พูดตามบทที่ตนได้เตรียมมาหลังจากที่ได้อ่านในอินเตอร์เน็ตว่าสัมภาษณ์อย่างไรให้ได้งาน แน่นอนบทที่พูดเหมือนๆกับทั่วไปถ้าใครสักคนที่ได้อ่านเว็ปเดียวกันกับนักศึกษาก็จะรู้เลยว่าคนที่ถูกสัมภาษณ์เตรียมคำตอบไว้แล้ว

 "เตรียมตัวมาดีนะครับ ตำแหน่งที่น้องต้องการทำงานคืออะไร" (ผมขอเขียนให้อ่านง่ายๆ)
 ผู้ถูกสัมภาษณ์ : "โปรแกรมเมอร์ ครับ" (Programmer)
 สายยู  : "ตัวน้องเองเขียนภาษาโปรแกรมอะไรได้บ้าง" 


 ผู้ถูกสัมภาษณ์อธิบายไปว่าตนเรียนอะไรมาบ้าง ถนัดอะไร เคยทำอะไรให้สายยูเข้าใจ

 สายยู  : "ตอนนี้ตัวผมเองอยากตั้งบริษัทที่ทำเกี่ยวกับอีเมล คุณเคยใช้อีเมลอะไรบ้าง"
 ผู้ถูกสัมภาษณ์  : "ผมใช้ hotmail ครับ เวลาใช้แล้วรู้สึกว่าใช้ง่ายดี"
 สายยู :"ถ้าให้คุณควบคุม mail server คุณคิดว่าทำได้ไหม"
 ผู้ถูกสัมภาษณ์  : "ตรงนี้ผมอยากทราบรายละเอียดครับว่าต้องทำอะไรบ้าง ถ้ารายละเอียดงานตรงกับสายที่เรียนมาก็คิดว่าทำได้ หากตรงไหนที่ผมไม่เคยมีประสบการณ์แต่คิดว่าจากการศึกษาของสายงานที่เรียนมา ทำให้ผมเรียนรู้และเข้าใจได้ไม่ยากและใช้เวลาไม่นานครับ"
 สายยู  : "งั้นผมขอถามอะไรสักอย่างหนึ่ง จากประสบกาณ์ผมขอคาดการณ์ว่าเมลที่ผู้สมัครมา บางคนสมัครไว้แล้วไม่ได้ใช้ปล่อยทิ้งไว้นานมากเราจะทำอย่างไร"
 ผู้ถูกสัมภาษณ์ : "ผมคิดว่าควรกำหนดบอกผู้ใช้ว่าถ้าในระยะเวลาหนึ่งจะลบชื่ออีเมลออกจากระบบ"
 สายยู  : "ผมว่านั้นเป็นการบังคับผู้ใช้มากเกินไป"
 ผู้ถูกสัมภาษณ์ : "แต่ถ้าปล่อยไว้หากผู้ใช้ไม่ใช้แล้วจะทำให้มีข้อมูลที่เป็นขยะทำให้เปลื้องพื้นที่เก็บข้อมูลนะครับ(hard disk)"
 สายยู  : "แต่ถ้าให้ลบทิ้งอีเมลของผู้ใช้ไปเลยก็ดูหักดิบกับผู้ใช้มากเกินไป ลบแค่ข้อมูลที่ผู้ใช้ไม่ใช้ดีกว่าคุณคิดว่ากำหนดระยะเวลาเท่าไรดี"
 ผู้ถูกสัมภาษณ์ : "ตรงนี้แล้วแต่พฤติกรรมของผู้ใช้ครับว่าผู้ใช้มีพฤติกรรมอย่างไร ถ้าให้ผมคิดผมว่าประมาณสามเดือนถ้าผู้ใช้ทิ้งไว้สามเดือนถือว่าอีเมลนี้เป็นอีเมลขยะแล้ว"
 สายยู  : "ถ้าอย่างนั้นจะตรวจสอบอย่างไรดี"
 ผู้ถูกสัมภาษณ์ : "ก็ทำการตรวจเช็คทุกวันครับ ถ้าอีเมลไหนไม่ได้เปิดใช้สามเดือนก็ลบข้อมูลอีเมลของผู้ใช้ทิ้งไป"
 สายยู  : "ไม่ไหวหรอกเพราะว่าผู้ใช้ทั่วโลกอยู่ๆไปลบทิ้งเลยไม่ได้ ทำให้ผู้ใช้คนอื่นเข้ามาใช้ได้ช้าลง"
 ผู้ถูกสัมภาษณ์  : "ถ้างั้นเราก็ลบตอนกลางคืนก็พอโดยตั้ง mail server ไว้ตามจุดต่างๆเช่นถ้าเอเชียก็ตั้ง server ที่จีนหรือตั้งตามแต่ละประเทศไปเลยก็ได้"
 สายยู : "คุณคิดว่าสมมติเรามีปัญหาเรื่องพื้นที่ไม่พอให้บริการลูกค้าเพราะอีเมลขยะเยอะควรทำอย่างไรดี"
 ผู้ถูกสัมภาษณ์ : "ผมว่าควรรวม hard disk เป็นก้อนเดียวแล้วกำหนดให้ผู้ใช้แต่ละคนควรใช้ได้ลิมิตเท่าไร โดยไม่แบ่งให้แต่แรกเพราะบางคนใช้มากใช้น้อยแต่ละคนไม่เหมือนกัน ถ้าแบ่งให้ทันทีโดยแบ่งให้สักสิบแต่ถ้าผู้ใช้ใช้เพียงหนึ่งที่เหลืออีกเก้าจะไม่ได้ใช้ให้เกิดประโยชน์ แต่มีข้อเสียเรื่องความปลอดภัยถ้าใครสักคนเข้ามาที่ hard disk ก้อนเดียวได้ก็สามารถดูข้อมูลทั้งหมดใน hard disk นั้นได้ทันที"
 สายยู : "ก็ใช้ได้ ผมทำงานตรงนี้ถ้าสมมติผมเป็น hot mail แล้วผมอยากพัฒนาอีเมลต่อไปผมทำอย่างไรดี"
 ผู้ถูกสัมภาษณ์ : "ผมว่าทำโปรแกรมแบบ ICQ ก็ดีนะครับ"
 สายยู : "ICQ ผมก็พอได้สัมผัสบ้างแต่อยากให้คุณอธิบายรายละเอียดเวลาที่คุณใช้ คิดอย่างไรกับโปรแกรมนี้"
 ผู้ถูกสัมภาษณ์ : "ผมว่าดีครับ อีเมลบางทีเราต้องรอผู้ใช้ตอบแต่ ICQ เราคุยได้โดยตรงเลยหากผู้ใช้ online อยู่พร้อมกัน"
 สายยู : "แล้วคุณคิดว่าบริษัทผมจะพัฒนาด้วยโปรแกรมอะไรดี"
 ผู้ถูกสัมภาษณ์ : "ตอนผมเรียน เคยเรียนรู้เรื่องพัฒนาโปรแกรมคล้าย ICQ โดยใช้ภาษาจาวาครับ"
 สายยู : "ตรงนี้ไม่มีปัญหา แสดงว่าคุณไม่รู้ว่า hotmail เป็นของใคร สมมติถ้าผมสร้างโปรแกรมนี้ขึ้นมาผมหาลูกค้าอย่างไรดี"
 ผู้ถูกสัมภาษณ์ : "ผมว่าไม่มีปัญหาเลยถ้าสมมติ hotmail สร้างโปรแกรมแบบ ICQ ขึ้นมา บริษัท hotmail มีลูกค้าในมือแล้วคืออีเมลนั้นเอง"
 สายยู : "ผมทำโปรแกรมนี้ขึ้นมาแล้วผมจะได้อะไร พัฒนาโปรแกรมต้องจ้างคนทำงาน"
 ผู้ถูกสัมภาษณ์ : "ได้ค่าโฆษณาหรือต้องการประชาสัมพันธ์อะไรก็ได้ เพราะจะมีคนเห็นตัวโฆษณานับร้อยล้านคู่" 

 สายยู  : "อืมตรงนี้เดียวทางเราคิดอีกที เอาละสมมติผมอยากตั้งบริษัทเกมแล้วผมมีเกมหนึ่งผมจะประชาสัมพันธ์อย่างไรดี"
 ผู้ถูกสัมภาษณ์  : "ผมไม่ทราบว่าคุณมีงบประมาณเท่าไรแล้วจะเจาะกลุ่มฐานลูกค้าระดับไหนครับ" (เอ๋กูสมัครตำแหน่งโปรแกรมเมอร์หรือการตลาดว่ะ)
 สายยู  : "ผมไม่ได้จริงจังขนาดนั้นสมมติเจาะกลุ่มเด็กทั่วไปละกัน"
 ผู้ถูกสัมภาษณ์  : "ผมว่าโฆษณาบนตัวรถเมล์ก็ดีนะครับ"
 สายยู  : "ผมว่าเป็นการโฆษณาที่ไม่ดีทำให้ภาพลักษณ์ของสินค้าดูไม่มีเกรด"
 ผู้ถูกสัมภาษณ์  : "แต่ผมว่าดีนะครับเพราะว่านักเรียนในกรุงเทพวันหนึ่งขึ้นรถเมล์เยอะมาก แต่ละคนต้องผ่านตาโฆษณาบ้างเพราะต้องนั่งรถไปโรงเรียน"
 สายยู : "คุณจะทำให้สินค้าของเราดูตกต่ำ รถเมล์มันกระจอกผมจบบริหารจากเมืองนอก"
 ผู้ถูกสัมภาษณ์ : "แต่ผมว่าเกมราคาไม่ได้แพงขนาดที่คนขึ้นรถเมล์จะซื้อไม่ได้นะครับ อีกอย่างผมไม่เห็นว่าเกมไปโฆษณาบนรถเมล์จะทำให้สินค้าอย่างเกมจะดูตกต่ำขนาดนั้น"
 สายยู  : "คุณเถียงผมเหรอผมจบจากเมืองนอก"
 ผู้ถูกสัมภาษณ์ : "ผมไม่ทราบครับพอดีถามความคิดเห็นผมก็ตอบไปตามความคิด แต่ผมไม่ได้เรียนโดยตรงสาขาการตลาด บางอย่างอาจจะมองไม่ลึกเท่าคนที่เรียนได้"

 สายยู  : "ผมถามอีกอย่างตอนนี้เรามีเวปบริษัทแต่มีปัญหาว่าข้อมูลที่ลูกค้ากรอกผิดมีตัวอักษรแปลกๆเข้ามากควรจะทำอย่างไร"
 ผู้ถูกสัมภาษณ์  : "แล้วปรกติตอนนี้ถ้าทางบริษัทเห็นกรอกอักษรแปลกๆแก้ไขอย่างไรครับ"
 สายยู  : "เราทำโปรแกรมดึงข้อมูลออกแล้วให้พนักงานแก้ไขแล้วเซฟ(save) กลับไป"
 ผู้ถูกสัมภาษณ์  : "ยังงี้ไม่ยุ่งหรือครับเพราะว่ามันก็จะผิดเรื่อยๆ"
 สายยู  : "ผมถึงอยากเห็นความคิดคุณไง"
 ผู้ถูกสัมภาษณ์  : "ตรงนี้ผมคิดว่าต้องให้โปรแกรมเมอร์เขียนโปรแกรมตรวจสอบความถูกต้องไปเลยครับ หากพิมพ์ตัวแปลกๆจะไม่เก็บข้อมูลนั้น"
 สายยู  : "แล้วโปรแกรมเมอร์จะยอมหรือ"
 ผู้ถูกสัมภาษณ์  : "ผมไม่ทราบครับแต่จริงๆแล้วโปรแกรมเมอร์เขียนได้อยู่แล้ว"
 สายยู : "ผมจะไปสั่งได้ไง"
 ผู้ถูกสัมภาษณ์ : "ผมว่าคุณเป็นเจ้าของน่าจะสั่งได้นะครับ เพราะเป็นสิ่งที่ทำได้เว้นแต่โปรแกรมเมอร์ไม่อยากทำเท่านั้นเอง"

 ตอนนี้สายยูคุยกับผู้ถูกสัมภาษณ์ไปเรื่อยๆ จนจบ โดยเหมือนทั่วไปคือถ้าสนใจเราจะติดต่อกลับไป
 ผู้ถูกสัมภาษณ์ยกมือไหว้ขอบคุณแล้วเดินจากไป อย่างน้อยก็คิดว่าทำดีที่สุดแล้ว

----------------- บทสรุป -----------------------
 การประกวดทุกงานผู้เข้าประกวดอยากทดสอบฝีมือและอยากได้เงินรางวัลทั้งนั้น แต่การประกวดคุณคิดว่ามีอะไรแอบแฝงหรือไม่ ผมเคยเห็นประโยคหนึ่งตอนที่มีการโฆษณาการประกวดว่า
 * ผลงานที่ผู้เข้าประกวดส่งมาถือว่าเป็นลิขสิทธิ์ของบริษัท *
 อันนี้คือความน่าเกลียดของบริษัทหากเอาลิขสิทธิ์เฉพาะผู้ที่ได้รับรางวัลคงไม่เท่าไร แต่บางคนคิดฉกฉวยผลงานผู้อื่นทั้งหมดเลย คนบางคนก็รู้แต่ก็ยอมเพราะทุกคนย่อมอยากได้ปัจจัยในการดำรงชีวิต

 บางบริษัทไม่ลอกทั้งหมดแต่เอาผลงานหลายๆคนมาผสมกัน บางบริษัทให้ผู้สมัครส่งผลงานที่เคยเรียนเพื่อก๊อปปี้ผลงานของผู้สมัครงานก็มี

 เดี๋ยวผมพูดแบบนี้ไม่มีใครกล้าสมัครงานหรือส่งประกวดกัน แต่ผมอยากบอกว่าประกวดหรือส่งผลงานไปเถอะครับ เป็นการพัฒนาฝีมือและเรียนรู้โลกภายนอกด้วย ส่วนพวกหน้าด้านก็ปล่อยให้หน้าด้านต่อไป บริษัทที่ไม่มีจรรยาธรรมสักวันบริษัทแบบนี้อยู่ได้ไม่นานแน่นอน

 บางบริษัทไม่ได้อยากรับสมัครพนักงานแค่อยากฟังความคิดของคนทำงานเพื่อเอามาใช่กับบริษัทตนเท่านั้น บางบริษัทรับพนักงานเข้ามาเพื่อดูว่าทำงานอย่างไรแล้วหาทางถีบพนักงานออกจากบริษัท  เมื่อทำสำเร็จก็หน้าด้านบอกว่าเป็นความคิดตนเป็นความสามารถตน บางคนคิดว่าฉลาดแค่เอาเศษเงินแจกก็มีคนเอาผลงานมากมายมาให้ลอกผลงาน

 บางบริษัทกลัวจะมีคู่แข่งเข้ามาแทนที่เลยพยายามจัดประกวด ถ้าคนไหนมีฝีมือก็ดึงตัวหากคนไหนคิดจะไปตั้งบริษัทเองหรือไปบริษัทคู่แข่ง พวกหน้าด้านจะพยายามหาจุดอ่อนแล้วเอาเรื่องเหล่านี้ต่อรองคุณ บางทีกำจัดคุณออกไปให้ทำงานในสาขาอื่นเพราะกลัวคุณพัฒนามาแข่งกับพวกหน้าด้านหากคุณไปอยู่บริษัทคู่แข่ง

 "ผู้ใหญ่ใจดีที่คุณเห็นพูดจาดีมีเมตตาธรรมนั้น บางทีสิ่งที่คุณเห็นไม่เป็นอย่างที่คุณคิด "
 เรื่องสัมภาษณ์ในเรื่องเป็นประสบการณ์จริงของผู้เขียนเอง โดยผู้เขียนถูกสัมภาษณ์สามบริษัทแต่ขอสรุปเป็นบริษัทเดียวเพื่อความสะดวกในการอ่าน

--------------------------------------------------------------------------------
 ถ้าคุณชอบบทความนี้ ช่วยอ่านบทความในเวปนี้ด้วยครับ มีลิงค์บทความให้อ่านอีกมากมาย http://scbbadth.tripod.com หรือ http://www.geocities.com/scb100yr หรือ http://board.dmisc.com/talktome และ http://my.dek-d.com/madeinthailand เหมือนกันหมดครับ
--------------------------------------------------------------------------------
 ตอนนี้ผมว่างงาน ผมทำงานหรือใช้ชีวิตทำงานแบบปกติไม่ได้เพราะธนาคารไทยพาณิชย์ ผมเลยคิดว่าอยากเขียนบทความ เรื่องสั้น นิยาย นิทาน หากผู้ใดอ่านแล้วชื่นชอบแล้วอยากซื้อ เหมือนเราซื้อหนังสือ แต่เปลี่ยนจากหนังสือเป็นเว็บแทน ยินดีรับเงินจากผู้อ่านตามนี้ครับ หรือใครอยากอ่านเฉยๆไม่อยากให้เงิน ผมก็ยินดีเพราะของฟรีมีในโลกครับ ขอให้อ่านก็พอ

 ขอยืนยันอีกครั้งว่านี้ไม่ใช่การบริจาคหรือขอเงินแต่เป็นการใช้สมองของผู้เขียนขายบทความทางเว็บเท่านั้น

 แก้ไขเลขที่บัญชีใหม่
 ธนาคาร ไทยธนาคาร
 สาขา ย่อยจักรวรรดิ
 เลขที่บัญชี 068-2-04705-4
 ชื่อไทย นายนบณัฐพงศ์ สุริยาโรจน์
 ชื่ออังกฤษ MR.NOBNUTPONG SURIYAROJ

 ผมจะไม่ฆ่าตัวตายและชีวิตผมไม่ชอบแช่งใคร เพราะมีคนเคยสอนว่าไม่ดี แต่วันนี้ผมขอสาปแช่งว่า ผู้ใดที่กระทำให้ นายนบณัฐพงศ์ สุริยาโรจน์ เป็นผู้ที่ลำบากกายหรือลำบากใจอย่างปัจจุบันนี้ ในทางตรงหรือทางอ้อม หรือ เบื้องหน้าหรือเบื้องหลัง โดยมีเจตนาหรือไม่มีเจตนาแต่รู้ตัวก็ตาม โดยไม่รับผิดชอบหรือวางเฉยและไม่บอกกล่าวให้นายนบณัฐพงศ์ สุริยาโรจน์ได้รับทราบตลอดไป ผมขอให้ผู้นั้นทั้งตระกูลพินาศและขอให้ธนาคารไทยพาณิชย์พินาศด้วยเช่นกัน

 * ผมเปิดให้แสดงความคิดเห็นได้ครับ แต่อย่าลงรูปนะครับเพราะจะทำให้การดึงข้อมูลช้าได้